Spektakl „Starsi Panowie Dwaj”

Dzisiaj, w tych z pozoru kolorowych czasach, czasach gonitwy, napięcia, głupoty i kiczu medialnego, pełnego politycznej degrengolady, dyktatu masowego odbiorcy, fałszywej religijności, wyścigu szczurów, szukam poezji, jakiejś kryjówki, gdzie przywita mnie uśmiech, dobroć, elegancja, dowcip i mądrość gospodarzy.

Przeogromna tęsknota, żeby „nawiać” do mieszkania Starszych Panów, żeby zaśpiewać „Nie odchodź” lub „Addio, pomidory” jest tak szalona, że nie widzę innego wyjścia jak podjęcie próby wystawienia Kabaretu Starszych Panów, traktując zapis scenariusza wraz z muzyką „mojego przyjaciela” Jerzego Wasowskiego tak samo jak dramat Szekspira czy Mrożka. A tęsknota za „nawianiem” wydaje mi się wszechobecna u wszystkich, którzy nucą „Ratunku, na pomoc ginącej miłości” lub „Piosenka jest dobra na wszystko” czy „Na ryby”. Potrzebujemy tej cudownej naiwności, że wszyscy jesteśmy mądrzy, ważni i piękni i nasze sprawy są istotne i zasługują nie tylko na uwagę, ale także na zrozumienie… A ile przy tym cudownego humoru, absurdu, muzyki w tym świecie, w którym nikt nikogo nie obraża, nikt nikogo nie promuje, tylko jest i czeka na nasze w nim pojawienie się.

Premiera: 30.12.2008
Teatr im. Stefana Jaracza w Olsztynie
ul. 1 Maja 4